Wielka Encyklopedia Wędkarska

Węgorz występuje w wodach śródlądowych na terenie całego kraju, z wyjątkiem wartkich potoków górskich. Najchętniej bytuje w wodach zalewów, nizinnych jezior o miękkim dnie i obfitej roślinności wodnej oraz w dolnym biegu wolno płynących rzek. Jest rybą wędrowną, dwuśrodowiskową – część życia spędza w morzu, a część w wodach słodkich. Tarło odbywa w Morzu Sargassowym na Oceanie Atlantyckim. Wyklute larwy, niesione prądami morskimi, docierają do brzegów Europy, wchodzą do ujścia rzek i rozpoczynają wędrówkę w wodach słodkich. Przebywają tu nawet do 10 i więcej lat, by powrócić na tarło do morza. W naszych wodach pływają węgorze, które przywędrowały w sposób naturalny, jednak w większości pochodzą one z zarybień narybkiem poławianym w ujściach rzek Zachodniej Europy. Węgorze odżywiają się bardzo różnorodnym pokarmem zwierzęcym, zjadając pijawki, ikrę, dorosłe ryby, mięczaki i raki. Wytrzymują długotrwałą (nawet roczną) głodówkę. Rosną przez całe życie - w pierwszych latach szybciej, w następnych wolniej. Samce osiągają w naszych wodach długość około 50 cm, samice dwukrotnie więcej. Wędkarski rekord Polski z 1994 r. wynosi 144 cm i 6,43 kg, jest więc się na co nastawiać!

 
Okres ochronny: brak

 
Wymiar ochronny: 40 cm.

 
Węgorze łowi się zarówno nocą, jak i w dzień na przynęty naturalne: pęczek rosówek, martwą i żywą rybkę, raka pręgowanego lub jego odwłok, a także drobiowe jelita i inne podroby.