PRZEGLAD PRASY

Liczebność jeziorowych stad jest zmienna i w dużej mierze zależy od presji wywieranej zarówno przez rybackich gospodarzy wód, jak i wędkarzy. Moda na frytki z małych okoni, którą kilka lat temu dostrzegli ci pierwsi, i „mięsiarskie” zapędy niektórych kolegów po kiju nie wróżą nic dobrego. I mimo że gatunek jest ekspansywny, ryby rosną powoli i trzeba wielu lat, aby znów obserwować książkowe stada okoni i rozkrzyczane nad nimi mewy.

Na szczęście są jeszcze w naszym kraju jeziora, w których okonie radzą sobie całkiem nieźle. Należą do nich rozległe i głębokie akweny z urozmaiconym dnem, z podwodnymi łączkami i górkami. Im więcej górek, stromizn i łanów bujnej roślinności, tym lepsze rokowania dla wędkarza. I większa nadzieja, że pośród drobnych ryb odnajdzie godne siebie okazy.

Rozpoznanie łowiska
Na wędkarskie wczasy zabieramy więcej sprzętu, niż nam się w praktyce przydaje. I nie ma w tym nic dziwnego i zdrożnego zarazem, bo nigdy nie wiadomo, co zastaniemy na miejscu. Czy łowisko będzie nadawało się do przeciągania zestawu z bocznym trokiem, czy okaże się tak zarośnięte, że tylko przynęta prowadzona w toni zapewni oczekiwany sukces. Duży wybór wędzisk, kołowrotków i przynęt z pewnością będzie atutem, zwłaszcza nad nowo poznanym akwenem, ale warto mieć także pod ręką echosondę i plan batymetryczny.

Na rekonesans zabierzmy kilka wędek, tym bardziej gdy gospodarz jeziora zezwala na trollingowanie. Ta metoda pozwala na szybkie spenetrowanie potencjalnych łowisk i sprzyja obserwacji wody. Kto wie, może akurat wypatrzymy żerujące przy powierzchni olbrzymy...
Rewirów okoni szukamy przede wszystkim w pobliżu rozległych podwodnych górek, przy brzegowych wypłyceniach porośniętych babką, rzadką trzciną, łanami rogatka i rdestnicowym lasem. Równie obiecujące są śródjeziorne łąki i skąpe w roślinność grzbiety, stanowiące podwodne przedłużenie daleko wkraczających w jezioro cypli. Jeżeli tuż za roślinami dno jest mocno pofałdowane i gwałtownie opada, mamy szansę na spotkanie z kapitalnymi rybami.

Okonie zaglądają wszędzie tam, gdzie gromadzi się drobnica, czyli generalnie odwiedzają miejsca płytkie, ale potrafią też przebywać na dużych głębokościach. Zasada poszukiwania żerujących ryb jest bardzo prosta. Rano i wieczorem drapieżniki patrolują krawędzie uskoków, zapędzając się za drobnicą nawet na półmetrowej głębokości wodę. Ale już w godzinach przedpołudniowych, kiedy słońce zaczyna górować nad taflą jeziora, przenoszą się na głębiej położone górki bądź ruszają w toń jeziora.

Znamienne dla żerujących garbusów jest osaczanie drobnych ryb, głównie stad uklei i stynki, które w panicznej ucieczce tryskają pióropuszami nad powierzchnię wody. Drapieżniki atakują ławą, od dołu. Wielu ofiarom udaje się uwolnić z naszpikowanych małymi ząbkami szczęk, ale szybko dopadają je wyrośnięte sztuki patrolujące obrzeże żerowiska. Z daleka niesie się charakterystyczne cmokanie i mlaskanie.

Przynęty i taktyka łowienia
Jeśli zaobserwujemy okonie żerujące na powierzchni wody, z naszego arsenału najlepiej wydobyć wabiki imitujące ukleje i stynki. Dobre będą srebrzyste, wąskie obrotówki nr 2 i 3, woblery długości do 10 cm, modele smukłe, płytko schodzące, o stonowanej akcji, ale też jasne rippery lub kopytka uzbrojone w główki jigowe od 3 do 5 g. Prowadzimy je zrywami tuż pod lustrem wody, raz wolniej, raz szybciej, tak jak to robimy z wełenką w czasie zabawy z kotem.

Pamiętam sierpniową wyprawę i że-rujące w amoku okonie. Zwabiły mnie pluski szarżujących ryb. Słońce jeszcze nie wychyliło się nad sosnowe korony, a snująca się nad wodą mgła tak ośmielała drapieżniki, że wpływały na płycizny spowite gęstym zielskiem. Przez kilkanaście minut zmieniałem woblery na gumy i odwrotnie. Bez skutku. Dopiero gdy w akcie desperacji posłałem na płytką wodę srebrzystą 17-gramową obrotówkę nr 3, nastąpiły pierwsze brania. W ciągu 10 minut wyholowałem pięć garbusów mierzących 36 do 40 cm długości!

Eksperymentowanie naprawdę ma sens, bo wszyscy wiemy, że nie ma przynęt idealnych na każde jezioro. W jednym lepsze są woblery i gumy, w innym obrotówki albo cykady. Wszystko zależy od preferencji pokarmowych ryb, ich wielkości, liczebności i upodobań.
Duża obrotówka przydaje się również do prowokowania okazów na większych głębokościach. W godzinach południowych warto ją posłać na spady sięgające 12–14 m i ściągać schodkowo tuż nad pochyłym dnem – podobnie jak sandaczową gumę. Łódź cumujemy nad górką, a przynętę zarzucamy daleko na głęboką wodę. Gdy opadnie, unosimy wysoko szczytówkę i prowadzimy blaszkę przez kilka obrotów, a następnie pozwalamy opadać na naprężonej żyłce. Po kolejnym kontakcie z dnem znów odrywamy ją na metr lub dwa itd.

Latem ciekawymi łowiskami są pozbawione roślinności mocno pofałdowane grzbiety i blaty. Mogą rozciągać się w strefie przybrzeżnej oraz śródjeziornej i potrafią szczodrze obdarzyć okoniami przez cały dzień. Zmienna głębokość łowiska oraz w większości twarde podłoże sprzyjają stosowaniu twisterów w zestawie z bocznym trokiem, a także 3–4-centymetrowych cykad. Obie przynęty są dalekosiężne i pozwalają na szybką penetrację przydennych partii wody. Wprawdzie łowionym nad blatami garbusom daleko do okazów, ale... szybko zapełniają siatkę.
Tymczasem półkilogramowe i większe okonie nie należą do łatwych zdobyczy. Żerujące stada stosunkowo szybko zmieniają łowieckie rewiry. Najczęściej pojawiają się jednak przy brzegach nawietrznych, tam gdzie niesiony prądami i falami plankton zwabia wygłodniałą drobnicę.

I właśnie te miejsca w czasie urlopu polecam Waszej uwadze.

Andrzej Zieliński