PRZEGLAD PRASY

WŁADYSŁAW PASTUSZKO:

Zbiornik koło Chodla to wyrobisko potorfowe o powierzchni 5 ha. Woda jest przejrzysta, dno w większości twarde, piaszczyste, a głębokość rzadko przekracza dwa metry. Presja wędkarska jest duża i dziwiłem się, że tej wielkości karaś się tutaj uchował. Wodę chroni i zarybia Okręg PZW w Lublinie. Są tu ładne sumy, sandacze, karpie i oczywiście karasie.

W Chodlu łowię przede wszystkim na grunt. Mój zestaw składa się z wędziska długości 360 cm, kołowrotka z żyłką o średnicy 0,25 mm, ze sprężyny, którą napełniam zanętą, i przyponu 0,18 mm z haczykiem nr 4. Wędzisko ustawiam na podpórce z akustycznym sygnalizatorem brań, ale uzupełnia go drugi wskaźnik – piłeczka zawieszona na żyłce. Brania nie da się przegapić.

Kiedy rano przybyłem na łowisko, było już kilku wędkarzy. Skubała tylko drobnica. Założyłem na haczyk dwa ziarna kukurydzy z puszki i trzy pinki. Sprężynę napełniłem mieszanką przyrządzoną z zanęty karpiowej, sparzonej i drobno zmielonej kukurydzy kupionej na targu i odrobiny pinek. Zarzuciłem zestaw 60 m od brzegu i czekałem.

Sygnalizator zapiszczał o 10.30, a piłeczka ostro ruszyła do góry. Przyciąłem i od razu poczułem opór. Ryba ruszyła łukiem pod drugi brzeg. Musiałem przełożyć żyłkę przez rozłożystą wierzbę, bo niebezpiecznie zbliżała się do trzcin. Z początku myślałem, że to karp, jednak po dziesięciu minutach ryba osłabła, a moim oczom ukazał się szeroki karasiowy grzbiet. Wiedziałem, że pobiłem swój dotychczasowy rekord – 1,33 kg. Ta ryba bez ważenia wyglądała na ponad 3 kg!

To był dobry dzień na wędkowanie. Nie minęła godzina, gdy piłeczka ponownie podskoczyła. Tym razem wyholowałem ponadpięciokilogramowego karpika. Tak karpika, bo mam już w swoim dorobku medale za okazy 15,22 kg i 11,20 kg. Ale to już zupełnie inna historia…