Są w kraju naturalne jeziora, w których wędkarz może przez całą dobę łowić węgorze. Co więcej - ma sporą szansę na spotkanie się z medalowymi okazami. Gdzie jest ten węgorzowy raj? W najcieplejszym miejscu Polski - pod Legnicą. W najmniejszym i zarazem najstarszym, najdalej na południe wysuniętym polskim pojezierzu ? Pojezierzu Legnickim.

Pojezierze to składa się z kilku niedużych, polodowcowych jeziorek, z których największym jest jezioro Kunickie. Znajduje się tam też nieduże, około 30 hektarowe jezioro Jaśkowickie, w którym 2 października 1994 roku pan Janusz Lisowski z Legnicy złowił na żywą ukleję węgorza o długości 149 cm i masie 6,43 kg! Ryba ta jest rekordem Polski. Co więcej, zarówno z jeziora Kunickiego, Jaśkowickiego, a także położonego nieopodal jeziora Koskowickiego zgłaszane są co roku medalowe okazy. Średnia masa łowionych w nich węgorzy (według rejestrów połowów oddawanych przez łowiących tu dolnośląskich wędkarzy) wynosi około 1 kg, a na jeziorze Koskowickim 2,45 kg! Z dokumentów tych wynika, że węgorze stanowią aż 5% poławianych ryb. Jak poinformowała mnie pani Iwona Kijora, ichtiolog Okręgu Legnickiego, okręg do swoich wód wpuszcza co roku około 4 ? 5 kg pochodzącego z podchowalni w Rucianym Nidzie węgorza obsadowego. Tak więc węgorze tu są i zapewne zawsze będą.

Zapraszam na wędrówkę po jeziorach. Wiele wiadomości uzyskałem od miejscowych wędkarzy: Stanisława Masłowskiego  seniora, Tadeusza Domżalskiego wiceprzewodniczącego komisji zagospodarowania wód Legnickiego Okręgu PZW oraz pani Iwony Kijory - ichtiologa okręgu. Z Legnicy udajemy się drogą nr 343. Po przejechaniu 7 kilometrów, w miejscowości Kunice, skręcamy w prawo. Po dalszych kilkuset metrach ukaże się nam jezioro Kunickie. Akwen ma około 100 ha powierzchni, jego głębokość maksymalna wynosi niewiele ponad 8 metrów. Na jeziorze znajduje się jedna wyspa oraz, prawie na środku, dość rozległa podwodna, kamienista górka, której wierzchołek kryje się niecały metr pod powierzchnią wody. Dno jeziora jest piaszczyste, a we wschodniej części, między wyspą a dwuwierzchołkową górką nawet kamieniste. Tylko w nielicznych miejscach (głównie płytkie zatoki i głębie) muliste. Większość linii brzegowej zarośnięta jest trzcinowiskami. Od strony wsi nad brzegami znajduje się wygodny deptak. Brzegi w większości są zabudowane stanicami i ośrodkami żeglarskimi oraz prywatnymi posesjami.

W jeziorze oprócz węgorzy występują sandacze, okonie, karpie, liny, leszcze płocie a nawet amury. Najlepszymi miejscami połowu są okolice podwodnych górek oraz północnowschodnie, zaciszne zatoki. Ciekawostką jest występowanie zarówno w Kunicach jak i Jaśkowicach pokaźnych stad olbrzymich uklei. Przekraczające 30 cm długości osobniki tego gatunku nie należą dziś do rzadkości, a jeszcze kilka lat temu były normą! Nic dziwnego, że tutejszym drapieżnikom żyje się znakomicie, a w okresach tarła tych ryb przy trzcinach można usłyszeć cmokanie węgorzy objadających się uklejową ikrą. Aby trafić nad kolejne z jezior ? Jaśkowickie, musimy z Kunic udać się asfaltową drogą wiodącą wzdłuż południowego brzegu jeziora (niestety nie ma jej na mapach). Po przejechaniu 5 kilometrów znajdziemy się w leżących nad jeziorem Jaśkowicach Legnickich. Jezioro Jaśkowickie jest trochę głębsze i dużo mniejsze od Kunic. Jego maksymalna głębokość nie przekracza nigdzie 10 metrów, ma 28 ha powierzchni. Z Jaśkowic wędkarze w 2004 roku zgłosili 78 węgorzy o łącznej masie 80 kg.

Dostępne dla wędkarzy są jedynie południowe i strome, zachodnie brzegi jeziora, na których znajdują się dość wygodne stanowiska. Brzegi od strony wsi są zabudowane. W ichtiofaunie jeziora dominują ryby karpiowate (leszcze, płocie, ukleje), są też sandacze, nieliczne szczupaki, karpie no i węgorze. Właśnie z tego jeziora pochodzi rekord Polski węgorza.

Karol Zacharczyk