MIECZYSŁAW WĄSIEWICZ:

– Wraz z grupką wędkarzy, 15 grudnia 2007 r., wypłynąłem z Kołobrzegu kutrem „Merlin” na łowisko zwane „trzecimi kamieniami”. Dno jest tam twarde i usłane czepliwymi skałkami, a głębokość sięga 43 m.
 
Tego dnia nie opuszczał mnie pech. Od samego rana zahaczałem o kamienie i zrywałem przynęty. Po zmontowaniu czwartego zestawu i zapuszczeniu go w pobliże dna, ponownie złapałem zaczep. Już chciałem odkładać kij i przez grubą rękawicę rwać plecionkę, kiedy wyczułem kilka zdecydowanych szarpnięć. Holowanie nie było łatwe, mimo że kuter wolno dryfował, a grudniowe morze było wyjątkowo spokojne. Na początku ryba stawiała niesamowity opór, napierała o wiele mocniej niż dotychczas łowione dorsze. Na kołowrotku miałem bardzo mocną plecionkę 0,26 mm. O kij długości 270 cm (do 200 g) też byłem spokojny. Najsłabszym ogniwem zestawu był przypon z żyłki o średnicy 0,45 mm. Obawiałem się, że nie wytrzyma gwałtownych harców ryby. Przyznam, że pierwszy raz miałem na morzu takie zdarzenie, że musiałem oddawać dorszowi plecionkę. W końcu siłacz dał za wygraną i po 15 minutach wypłynął do powierzchni. Stałem zamurowany. Wiedziałem, że dorsz jest duży, ale nie spodziewałem się takiego olbrzyma!

Wszyscy byli zaskoczeni jego rozmiarami oraz tym, że w moim zestawie nie ma pilkera, a ryba zapięta jest na seledynowej przywieszce. Doszliśmy jednak z kolegami do wniosku, że albo miałem dublet, albo zaczepiłem pilkerem o dno, a dorsz, pożerając przywieszkę, po prostu go urwał.

Dorsze łowię od przeszło 20 lat. Zaczynałem w Koszalinie na kutrze PZW „Jubilat”. Wtedy nie spodziewałem się, że przyjdzie mi tyle czekać na wymarzoną rybę życia – dorsza długości 118 cm, ważącego 24,30 kg!