Dane morfometryczne jeziora: powierzchnia lustra wody – 92,8 ha, głębokość maks. – 44,5 m, głębokość średnia – 11,7 m, długość linii brzegowej 5350 m, wysokość położenia nad poziomem morza – 113,7 m, dorzecze: Pisa–Wadąg–Łyna. Kształt jeziora wydłużony, oś podłużna załamująca się z północy na wschód. W północnej części łączy się przesmykiem z niewielkim, płytkim Jeziorem Kierźlińskim Małym o powierzchni mniejszej od 5 ha. Obrzeża jeziora wznoszą się dość stromo  na znaczną wysokość. Tylko północne i północno-wschodnie są niskie i podmokłe. Otoczenie jeziora stanowią głównie pola uprawne i łąki. Przy brzegu zachodnim i przy wschodnim krańcu zbiornika rozciągają się kępy lasu. Przy krańcu południowym, również zalesionym, znajdują się ośrodki wypoczynkowe. Od strony północnej do jeziora przylega wieś Kierzliny.

Ławica przybrzeżna głównego akwenu jest przeważnie krótka, a jej stok stromy. Jedynie na krańcach południowo-wschodnich ławica jest nieco szersza. Dno i ławica jest przeważnie piaszczysta. Roślinność wynurzona składa się przeważnie z trzciny i sitowia, porasta ona na znacznej części jeziora wzdłuż linii brzegowej, głównie przy północnych krańcach, przy połączeniu ze wspomnianym już Jeziorem Kierźlińskim Małym. Są jednak fragmenty brzegów wolne od wodorostów. Woda w akwenie głównym jest dość przezroczysta i chłodna.

Zbiornik o bogatym i cennym rybostanie jest jednym z najgłębszych jezior Pojezierza Olsztyńskiego. Typ jeziora – sielawowe. Ichtiofaunę jeziora stanowią następujące gatunki ryb: sielawa, sieja, stynka, szczupak, okoń, leszcz, płoć, lin, ukleja, węgorz, wzdręga i inne. Populacja okoni, jak zwykle w tego typu zbiornikach, jest bardzo liczna. Niektóre osobniki uzyskują w jeziorze duże rozmiary. Biorą dobrze w ciepłych porach roku na spinning i małe rybki przynętowe, a w okresie zimy spod lodu na błystki podlodowe.

Szczupak, zwłaszcza w głównym akwenie, jest mniej liczny, gdyż – będąc typową rybą pasa przybrzeżnego – nie znajduje tu odpowiednich warunków środowiskowych. Niekiedy jednak trafiają się bardzo duże szczupaki, tzw. sielawowce, które zwłaszcza jesienią żerują na dużych głębokościach, polując na sielawę. Dobrymi przynętami spinningowymi na te ogromne szczupaki są nisko schodzące, srebrzyste woblery i ciężkie gumy rybopodobne.

W ostatnich latach jezioro jest systematycznie zarybiane sieją, w związku z tym wzrastają szanse złowienia tej cennej ryby na wędkę. W Polsce łowi się ją przeważnie zimą, od stycznia, na błystki podlodowe imitujące stynki. W głębokich, górskich jeziorach Austrii i Niemiec łowi się ryby siejowate (Coregonidae) również w lecie na „choinki” złożone z kilku mikroskopijnych sztucznych muszek – nimf, gdyż wszystkie „coregony” odżywiają się głównie planktonem.

INFORMACJE
Dojazd do jeziora: z Barczewa drogą w kierunku Jedzbarka.
Dzierżawca – Gospodarstwo Rybackie „Bartołty Wielkie”, wieś Bartołty Wielkie ok. 10 km od Barczewa, woj. warmińsko-mazurskie, tel. (089)514-34-88, kom. 600-311-604.

Marian Paruzel