Podstawę prawną stosowania środków przymusu bezpośredniego przez funkcjonariuszy Policji stanowi art. 16 i 17 ustawy o Policji oraz rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 17 września 1990 r. w sprawie określenia przypadków oraz warunków i sposobów użycia przez policjantów środków przymusu bezpośredniego, wydane na podstawie art. 16 ust. 4 tej ustawy. Rozporządzenie w sposób szczegółowy odnosi się do stosowania tychże środków. W art. 16 ust. 1 ustawodawca zawarł ogólną przesłankę użycia środków przymusu bezpośredniego, która stanowi, że do ich użycia może dojść w razie niepodporządkowania się wydanym na podstawie przepisów prawa poleceniom organów Policji lub jej funkcjonariuszy. Ponadto w ust. 2 art. 16 zawarto warunek związany z trafnością doboru środka, stanowiąc, że stosowane mogą być jedynie środki odpowiadające potrzebom wynikającym z istniejącej sytuacji i niezbędne do osiągnięcia podporządkowania się wydanym poleceniom.

Pozostaje określenie sytuacji, w przypadku których zastosowanie omawianych środków może mieć miejsce, co jest kwestią fundamentalną, gdyż nie może być tak, że środki przymusu bezpośredniego stosowane są według czyjegoś widzimisię.
Zacznę od broni palnej, choć poniekąd jest to zaczynanie omawiania sprawy „od tyłu”. I tu ustawodawca w art. 17 ust. 1 wskazuje, że jeżeli środki przymusu bezpośredniego, wymienione w art. 16 ust. 1 ustawy o Policji, okazały się niewystarczające lub ich użycie jest niemożliwe ze względu na okoliczności zdarzenia, policjant ma prawo użyć broni palnej wyłącznie:
1) w celu odparcia bezpośredniego i bezprawnego zamachu na życie, zdrowie lub wolność policjanta lub innej osoby oraz w celu przeciwdziałania czynnościom zmierzającym bezpośrednio do takiego zamachu,
2) przeciwko osobie niepodporządkowującej się wezwaniu do natychmiastowego porzucenia broni lub innego niebezpiecznego narzędzia, którego użycie zagrozić może życiu, zdrowiu lub wolności policjanta albo innej osoby,
3) przeciwko osobie, która usiłuje bezprawnie, przemocą odebrać broń palną policjantowi lub innej osobie uprawnionej do posiadania broni palnej,
4) w celu odparcia niebezpiecznego bezpośredniego, gwałtownego zamachu na obiekty i urządzenia ważne dla bezpieczeństwa lub obronności państwa, na siedziby naczelnych organów władzy, naczelnych i centralnych organów administracji państwowej albo wymiaru sprawiedliwości, na obiekty gospodarki lub kultury narodowej oraz na przedstawicielstwa dyplomatyczne i urzędy konsularne państw obcych albo organizacji międzynarodowych,
a także na obiekty dozorowane przez uzbrojoną formację ochronną utworzoną na podstawie odrębnych przepisów,
5) w celu odparcia zamachu na mienie, stwarzającego jednocześnie bezpośrednie zagrożenie dla życia, zdrowia lub wolności człowieka,
6) w bezpośrednim pościgu za osobą, wobec której użycie broni było dopuszczalne w przypadkach określonych w pkt. 1–3
i 5, albo za osobą, wobec której istnieje uzasadnione podejrzenie popełnienia zabójstwa, zamachu terrorystycznego, uprowadzenia osoby w celu wymuszenia okupu lub określonego zachowania, rozboju, kradzieży rozbójniczej, wymuszenia rozbójniczego, umyślnego ciężkiego uszkodzenia ciała, zgwałcenia, podpalenia lub umyślnego sprowadzenia w inny sposób niebezpieczeństwa powszechnego dla życia albo zdrowia,
7) w celu ujęcia osoby, o której mowa w pkt. 6, jeśli schroniła się ona w miejscu trudno dostępnym, a z okoliczności towarzyszących wynika, że może użyć broni palnej lub innego niebezpiecznego narzędzia, którego użycie zagrozić może życiu lub zdrowiu,
8) w celu odparcia gwałtownego, bezpośredniego i bezprawnego zamachu na konwój ochraniający osoby, dokumenty zawierające wiadomości stanowiące tajemnicę państwową, pieniądze albo inne przedmioty wartościowe,
9) w celu ujęcia lub udaremnienia ucieczki osoby zatrzymanej, tymczasowo aresztowanej lub odbywającej karę pozbawienia wolności, jeśli:
a) ucieczka osoby pozbawionej wolności stwarza zagrożenie dla życia albo zdrowia ludzkiego,
b) istnieje uzasadnione podejrzenie, że osoba pozbawiona wolności może użyć broni palnej, materiałów wybuchowych lub niebezpiecznego narzędzia,
c) pozbawienie wolności nastąpiło w związku z uzasadnionym podejrzeniem lub stwierdzeniem popełnienia przestępstw, o których mowa w pkt. 6.
Proszę zwrócić uwagę na fakt, że zakres tych okoliczności jest naprawdę bardzo szeroki i choć nie zawsze koreluje z wędkowaniem jako takim, to mimo wszystko mam nadzieję, że koledzy wędkarze nigdy nie znajdą się w okolicznościach uzasadniających użycie przez policjantów broni palnej.